Choroba Parkinsona

• drżenie jednej ręki w spoczynku,
• drobniejsze pismo,
• wolniejsze zapinanie guzików i krojenie,
• sztywny bark, jedna ręka mniej pracuje przy chodzeniu,
• krótsze kroki, szuranie,
• uboższa mimika, cichsza mowa.

Utrata węchu, zaparcia, gwałtowne ruchy we śnie, obniżony nastrój. Same nie potwierdzają choroby, ale ze spowolnieniem lub drżeniem są powodem do konsultacji.

Ubieranie się i wstawanie trwają dłużej, ruchy tracą automatyzm.

Gdy ręka odpoczywa, słabnie przy ruchu. Nie każdy chory je ma i nie każde drżenie to Parkinson.

Napięcie, ból barku, karku lub pleców.

Drobne kroki, pochylona sylwetka, „zamrożenie”, gdy stopy jakby przyklejają się do podłogi. Rośnie ryzyko upadków.

Zaburzenia snu, zaparcia, zmęczenie, depresja, lęk, ból, spadki ciśnienia przy wstawaniu, kłopoty z moczem, połykaniem i pamięcią, później omamy.

Najskuteczniejszy lek objawowy, w mózgu zmienia się w dopaminę. Podaje się ją z karbidopą lub benserazydem.

Agoniści dopaminy, inhibitory MAO-B i COMT, amantadyna. U starszych lekarz pilnuje splątania, omamów, senności i spadków ciśnienia.

Z czasem sprawność słabnie przed dawką i pojawiają się mimowolne ruchy. Nie zmieniaj, nie pomijaj i nie przesuwaj dawek samodzielnie.

Zaparcia, depresję, zaburzenia snu i spadki ciśnienia leczy się osobno.

Poprawia chód i równowagę. Przy zamrożeniu chodu pomaga liczenie kroków, rytm muzyki lub linie na podłodze.

Uczy bezpiecznego ubierania się, mycia i gotowania.

Ćwiczy siłę głosu, wyraźną mowę i bezpieczne połykanie.

Elektrody w mózgu dla wybranych osób z wahaniami sprawności, dyskinezami lub drżeniem mimo leków. Zmniejsza objawy, nie zatrzymuje choroby.

Podają leki w sposób ciągły.