Co warto robić?
- zgłosić się do lekarza lub specjalisty
- chodzić na psychoterapię
- jeść regularnie według planu leczenia
- mówić lekarzowi o omdleniach i kołataniu serca
- szukać wsparcia u zaufanych osób

Bulimia, czyli żarłoczność psychiczna, to zaburzenie odżywiania z nawracającymi napadami objadania się i poczuciem utraty kontroli, po których pojawiają się zachowania mające zapobiec przytyciu. Może mieć poważne skutki fizyczne i psychiczne, ale wcześnie rozpoczęte leczenie daje szansę na powrót do zdrowia. ICD-10: F50.2
Bulimia (żarłoczność psychiczna, bulimia nervosa) to zaburzenie odżywiania. Po napadach objadania się z utratą kontroli chory próbuje zapobiec przytyciu.
Towarzyszą jej wstyd i poczucie winy po jedzeniu. Bulimia występuje przy różnej wadze i nie widać jej po wyglądzie.
Wiele objawów bulimii długo pozostaje ukrytych.
Napady objadania się z utratą kontroli, jedzenie w ukryciu, a na zmianę ostre ograniczanie jedzenia.
Po napadzie wymioty, środki przeczyszczające lub moczopędne, głodzenie się albo przymusowy wysiłek. To nieskuteczne i groźne dla zdrowia.
Ciągłe myślenie o jedzeniu i wadze, samoocena zależna od wyglądu, lęk przed przytyciem, wahania nastroju.
Osłabienie, omdlenia, ból gardła, chrypka, refluks, uszkodzone zęby, powiększone ślinianki, odwodnienie. W cięższych przypadkach zaburzenia rytmu serca.
Chory zwykle ukrywa swoje zachowania, a jego waga nie zwraca uwagi. Niepokojące mogą być:
Pojedynczy objaw nie oznacza bulimii. Gdy kilka się powtarza, spokojnie zachęć bliską osobę do wizyty u lekarza.
Bulimia ma cechy wspólne z anoreksją i napadowym objadaniem się, ale to odrębne zaburzenia.
Napady objadania się i zachowania kompensacyjne. Waga często w typowym zakresie.
Ograniczanie jedzenia i zbyt niska waga. Napady też się zdarzają, dlatego rozpoznanie stawia specjalista.
Napady objadania się bez regularnych zachowań kompensacyjnych.
Lekarz pyta o jedzenie i napady oraz sprawdza, czy pojawiły się powikłania.
| Badanie / ocena | Co warto wiedzieć |
|---|---|
| Wywiad lekarski | Jedzenie i zachowania po posiłkach Lekarz lub psycholog pyta o napady, utratę kontroli i zachowania kompensacyjne. |
| Ocena stanu psychicznego | Nastrój, lęk i samoocena Czy nie ma też depresji, lęku lub samouszkodzeń. |
| Badanie lekarskie | Skutki dla zdrowia Ciśnienie, tętno, nawodnienie i stan jamy ustnej. |
| Badania krwi | Elektrolity i stan organizmu M.in. elektrolity i czynność nerek. |
| EKG | Ocena pracy serca Przy podejrzeniu zaburzeń elektrolitowych, omdleniach lub kołataniu serca. |
Prawidłowa masa ciała nie wyklucza bulimii.
W leczeniu bulimii najważniejsza jest psychoterapia, ale leczy się też skutki fizyczne i inne problemy psychiczne.
U dorosłych m.in. terapia poznawczo-behawioralna dla zaburzeń odżywiania (CBT-ED). Pomaga jeść regularnie, ograniczyć napady i zmienić myślenie o wadze.
Wytyczne NICE zalecają ją na początek u części dorosłych, a gdy nie wystarcza, indywidualną CBT-ED.
Lekarz kontroluje stan fizyczny, w razie potrzeby zleca badania krwi i EKG.
Pomaga odbudować regularne jedzenie. To część leczenia, nie kolejna dieta.
Lekarz może rozważyć m.in. leki przeciwdepresyjne. Nie zastępują psychoterapii.
Przy kołataniu serca, omdleniu, krwi w wymiocinach, silnym bólu w klatce piersiowej lub myślach samobójczych nie czekaj na teleporadę. Dzwoń pod 112 lub jedź na SOR.
Z bulimii można wyzdrowieć, choć wymaga to czasu. Nawrót nie znaczy, że leczenie nie działało. Wtedy warto znów zgłosić się po pomoc.
Zachowania kompensacyjne szkodzą nawet przy prawidłowej wadze. Najgroźniejsze są ciężkie zaburzenia elektrolitowe, bo wpływają na serce.
Zależą m.in. od czasu trwania choroby i rodzaju zachowań kompensacyjnych.
Kwas z żołądka niszczy szkliwo, sprzyja próchnicy, podrażnia gardło i powiększa ślinianki.
Odwodnienie i brak elektrolitów osłabiają mięśnie i serce. Kołatanie serca, omdlenie lub duże osłabienie wymagają pilnej oceny lekarza.
Refluks, bóle brzucha, zaparcia, podrażniony przełyk. Krew w wymiocinach lub silny ból w klatce piersiowej wymagają pilnej pomocy.
Depresja, lęk, niska samoocena. Samouszkodzenia lub myśli samobójcze wymagają pilnego kontaktu ze specjalistą.
Osoba z bulimią nie musi być szczupła. Waga może być typowa albo wyższa.
Samemu bardzo trudno przerwać cykl napadów i zachowań kompensacyjnych.
Pomoc można zacząć od lekarza rodzinnego, psychiatry lub psychologa. Najlepiej, gdy leczy zespół z doświadczeniem w zaburzeniach odżywiania. Przy ciężkich powikłaniach fizycznych lub psychicznych potrzebny bywa szpital.
Wpisz jego nazwę. Lekarz na konsultacji online oceni, czy może wystawić e-receptę na kontynuację leczenia. Płacisz za konsultację: 55 zł, nie za receptę.
Konsultacja nie gwarantuje wystawienia recepty. Nowe objawy lub zmianę leczenia omów z lekarzem.
Przykładowe substancje czynne stosowane w leczeniu według charakterystyk produktów leczniczych. Leki na receptę dobiera lekarz.
Lista obejmuje leki zarejestrowane w Polsce. Nie każdy jest stale dostępny w aptekach. Lista ma charakter informacyjny. O wyborze leku i dawkowaniu decyduje lekarz po rozmowie z Tobą.
Nie. Zachowania kompensacyjne to także głodzenie się, środki przeczyszczające lub moczopędne i nadmierny wysiłek.
Nie. Bulimia występuje przy różnej masie ciała, także typowej lub wyższej.
U części osób lekarz stosuje leki, m.in. przeciwdepresyjne. Nie powinny być jedyną formą leczenia.
Może. Częsty kontakt z kwaśną treścią żołądka niszczy szkliwo i zwiększa nadwrażliwość zębów oraz ryzyko próchnicy.
Spokojnie zachęć ją do kontaktu z lekarzem lub specjalistą, bez oceniania wyglądu i jedzenia. Możesz zaproponować pomoc w umówieniu wizyty.
Tak, m.in. przez odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe. Omdlenia wymagają pilnej oceny lekarza.