Ataki paniki przy wizjach śmierci

Dzień dobry. Coraz częściej zaczęłam doświadczać sytuacji, w której nachodzą mnie natrętne rozważania o życiu – nie tylko moim, ale generalnie jak wygląda życie ludzi. Myśli te zawsze dochodzą do tego, że zaczynam myśleć o śmierci – próbuję ją zrozumieć i gdy uświadamiam sobie utratę świadomości i nieistnienie przez całą wieczność, to zaczyna brakować mi tchu i czuję się w potrzasku. Nie chcę o tym myśleć, ale nie mogę przestać. Jestem przerażona i nie widzę sensu w umieraniu, jednocześnie zdając sobie sprawę, że nic nie mogę z tym zrobić. Bardzo chcę żyć, ale wizja bezradności sprawia, że czuję się pusta. Czym jest to spowodowane i czy można z tym coś zrobić?