Co warto robić?
- oczyszczać zmiany według zaleceń lekarza
- zakładać nieprzylegające opatrunki
- dbać o higienę jamy ustnej
- przy bólu w ustach jeść miękkie potrawy
- obserwować skórę pod kątem zakażenia

Pęcherzyca to rzadka autoimmunologiczna choroba skóry i błon śluzowych. Przeciwciała uszkadzają połączenia między komórkami naskórka, przez co powstają wiotkie pęcherze i bolesne nadżerki, często w jamie ustnej. Bez leczenia choroba może prowadzić do rozległych uszkodzeń skóry, zakażeń i odwodnienia.
Pęcherzyca to grupa rzadkich chorób autoimmunologicznych. Układ odpornościowy atakuje białka łączące komórki naskórka, więc na skórze i błonach śluzowych powstają wiotkie pęcherze. Łatwo pękają i zostawiają bolesne nadżerki.
Pęcherzyca nie jest zakaźna i nie wynika z braku higieny.
Objawy pęcherzycy zależą od jej rodzaju i miejsca zmian.
Nawet lekkie tarcie może oddzielić naskórek.
Miejsce zmian zależy głównie od typu pęcherzycy.
W pęcherzycy zwykłej często pojawiają się pierwsze. Utrudniają jedzenie i picie, co grozi odwodnieniem i niedożywieniem.
Tułów, twarz, skóra głowy i fałdy skóry. Zwykle widać już nadżerkę lub strup.
Nos, gardło, krtań lub narządy płciowe. Dają ból, pieczenie, chrypkę lub trudności z połykaniem.
Odmiany różnią się miejscem zmian i rodzajem przeciwciał. Najważniejsze to:
Różnią się głębokością uszkodzenia naskórka i miejscem zmian.
| Rodzaj | Charakterystyka |
|---|---|
| Pęcherzyca zwykła | Często bolesne nadżerki w ustach i delikatne pęcherze na skórze. |
| Pęcherzyca liściasta | Łuszczenie, strupy i płytkie nadżerki, zwykle bez zajęcia błon śluzowych. |
| Przeciwciała | W zwykłej głównie przeciw desmogleinie 3 (przy zmianach skórnych także 1), w liściastej przeciw desmogleinie 1. |
Organizm wytwarza przeciwciała przeciw desmogleinom, białkom spajającym komórki naskórka. Komórki tracą połączenia i powstają pęcherze.
Przyczyny pęcherzycy nie są do końca znane. Rolę mogą grać geny, niektóre leki i środowisko, rzadziej inne choroby.
Rozpoznanie opiera się na wyglądzie zmian, biopsji skóry i badaniu przeciwciał.
Wygląd i miejsce zmian, także na błonach śluzowych.
Pod mikroskopem widać oddzielanie się komórek naskórka.
Wycinek spod świeżej zmiany pokazuje złogi przeciwciał między komórkami naskórka.
Wspierają rozpoznanie, czasem pokazują też aktywność choroby.
Przed leczeniem immunosupresyjnym i w jego trakcie potrzebne są badania krwi, wątroby, nerek i ocena ryzyka zakażeń.
Sam wygląd pęcherzy nie wystarcza do rozpoznania. Podobne zmiany dają inne choroby, dlatego zwykle potrzebna jest biopsja z immunofluorescencją.
Leczenie pęcherzycy prowadzi dermatolog. Ma zatrzymać nowe pęcherze i wygoić nadżerki przy jak najmniejszych działaniach niepożądanych.
Działa na limfocyty B wytwarzające autoprzeciwciała. W umiarkowanej i ciężkiej pęcherzycy to jedna z głównych metod, często ze steroidami.
Szybko hamują nowe zmiany. Stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę, bo długie leczenie daje wiele działań niepożądanych.
Uzupełnienie lub alternatywa w określonych sytuacjach.
Na ograniczone zmiany steroidy miejscowe i opatrunki. Przy zmianach w ustach ważne są łagodzenie bólu i higiena.
Uszkodzona skóra łatwo się zakaża i wtedy wymaga leczenia.
Przy gorączce w trakcie leczenia immunosupresyjnego, objawach zakażenia skóry lub odwodnieniu, gdy zmiany w ustach nie pozwalają pić, pilnie zgłoś się do lekarza osobiście.
Delikatna pielęgnacja zmniejsza ból i wspiera gojenie.
Nieleczona lub bardzo aktywna pęcherzyca może prowadzić do:
Leki immunosupresyjne mogą powodować ciężkie zakażenia, dlatego wymagają regularnych kontroli.
Wpisz jego nazwę. Lekarz na konsultacji online oceni, czy może wystawić e-receptę na kontynuację leczenia. Płacisz za konsultację: 55 zł, nie za receptę.
Konsultacja nie gwarantuje wystawienia recepty. Nowe objawy lub zmianę leczenia omów z lekarzem.
Świąd może wystąpić, ale w pęcherzycy zwykłej częściej dominuje ból i pieczenie.
Nie dziedziczy się w prosty sposób, ale predyspozycje genetyczne mogą zwiększać podatność na chorobę.
Tak. W pęcherzycy zwykłej zmiany w ustach mogą długo poprzedzać zmiany skórne.
To jedna z głównych metod leczenia umiarkowanej i ciężkiej pęcherzycy. U wielu pacjentów pozwala uzyskać długotrwałą remisję.