
Podwyższone erytrocyty? Sprawdź, co oznaczają wyniki badań i kiedy warto się martwić
Erytrocyty, czyli czerwone krwinki, to jedne z najważniejszych komórek krwi. To właśnie one odpowiadają za transport tlenu do tkanek i usuwanie dwutlenku…

Badania krwi dostarczają wielu informacji o stanie zdrowia, ale niektóre skróty w wynikach mogą wydawać się tajemnicze. Jednym z nich jest P-LCR (Platelet Large Cell Ratio), który określa procent dużych płytek krwi. Parametr ten może pomóc w diagnostyce zaburzeń krzepnięcia i chorób układu krążenia. Co oznacza P-LCR w badaniach krwi i kiedy jego wartość powinna budzić niepokój?
P-LCR określa stosunek dużych płytek krwi (o większej objętości) do całkowitej liczby trombocytów. Płytki krwi biorą udział w krzepnięciu krwi. P-LCR, razem z MPV i PDW, pomaga lekarzowi ocenić, czy mała liczba płytek wynika ze zbyt małego ich wytwarzania w szpiku, czy z ich nadmiernego niszczenia.
P-LCR norma – jakie są prawidłowe wartości?
Często podaje się zakres referencyjny P-LCR około 13–43%, ale normy różnią się między laboratoriami i analizatorami. W badaniu brazylijskim (Maluf i wsp., 2015) zakres u zdrowych dorosłych wyniósł 15,6–39,5%. Obowiązuje norma wydrukowana na wyniku. Wynik poza nią zawsze wymaga interpretacji w kontekście innych parametrów krwi, takich jak MPV (średnia objętość płytek krwi) i PDW (wskaźnik ich zróżnicowania).
Obniżone P-LCR oznacza mniejszy udział dużych płytek krwi.
Możliwe przyczyny niskiego P-LCR to:
Jeśli wynik P-LCR jest niski, warto spojrzeć także na MPV, ponieważ oba parametry razem mogą dostarczyć więcej informacji o stanie układu krwionośnego.
Podwyższony P-LCR oznacza większy udział dużych płytek krwi.
Możliwe przyczyny wysokiego P-LCR to:
Gdy podwyższone są jednocześnie PDW, MPV i P-LCR, warto omówić wynik z lekarzem razem z liczbą płytek (PLT). Sam wynik P-LCR nie wystarcza jednak do oceny ryzyka zakrzepicy.
Jednoczesne obniżenie tych parametrów oznacza przewagę małych płytek. Może towarzyszyć zmniejszonemu wytwarzaniu płytek w szpiku, ale też nadpłytkowości reaktywnej. Znaczenie wyniku zależy od liczby płytek i pozostałych parametrów morfologii, dlatego ocenia go lekarz.
Pojedynczy wynik poza normą nie zawsze oznacza chorobę. Czasem jest efektem błędu laboratoryjnego lub chwilowego stanu organizmu. Jeśli odchylenie się utrzymuje albo nieprawidłowa jest też liczba płytek, wynik trzeba omówić z lekarzem. Wybroczyny na skórze albo krwawienia z nosa lub dziąseł wymagają szybkiej konsultacji lekarskiej, a przy obfitym krwawieniu trzeba wezwać pogotowie (112 lub 999) albo jechać na SOR.
Wynik morfologii można omówić z lekarzem także podczas teleporady. Lekarz oceni P-LCR razem z liczbą płytek i innymi parametrami i zdecyduje, czy potrzebne są dalsze badania.
Pośrednio tak. Niedobór witaminy B12 lub kwasu foliowego może zaburzać wytwarzanie krwinek w szpiku, także płytek, i zmieniać wynik morfologii. Lekarz ocenia wtedy cały wynik, a nie samo P-LCR.
W badaniach wyższe P-LCR i MPV wiązano z chorobą wieńcową i zawałem serca. Sam wynik P-LCR nie wystarcza jednak do oceny ryzyka zakrzepicy u konkretnej osoby. Lekarz ocenia go razem z innymi czynnikami ryzyka.
Nie wprost. O ryzyku krwawień decyduje przede wszystkim liczba płytek (PLT), a nie samo P-LCR. Niski P-LCR ocenia się razem z innymi parametrami krwi.
Najpierw ocenia się liczbę płytek (PLT), MPV i PDW, często w powtórzonej morfologii. Badania krzepnięcia albo badanie szpiku zleca lekarz, jeśli uzna je za potrzebne.